![](http://www.geocities.jp/himaruya/hetaria/hetabana.gif")
[Short Fic KHR] Back-to-Back (1869) / Valentine Days
posted on 14 Feb 2008 21:55 by mizumiสุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ทุกคน >3<~~ ช่วงนี้ใกล้ๆ จะสอบ แถมฝนก็เริ่มตก หวังว่าจะรักษาสุขภาพกันนะเจร่อะ~
ส่วนเจ้าของบล็อกคงทำอะไรกะงานไม่ได้แล้ว เมื่อวานวันแสดงละครเป็นอะไรที่วุ่นวายมาก ตั้งกะเช้าจรดเย็นแทบไม่ว่างเลย เครี้ยกกก (เอาวะ! อย่างน้อยวันนี้ก็ยังลืมตาตื่น)
HBD ให้เจ๊ซีกับน้องซาโย ขอให้มีความสุขมากๆ นะเจร่อะ ^^/
============================
[Short Fic] Katekyo Hitman REBORN!: Back-to-Back
Pairing: 1869 (edit: รึอยากมองเป็น 6918 ก็ได้ตามสะดวกนะฮะ เราอ่านอีกรอบชักรู้สึกว่ามันเป็น 6918 แล้ว กร๊ากกก <<แต่เปลี่ยนคู่ตอนนี้คงไม่ทัน T3T/)
Author: Mizumi
อัพมันให้หมดทั้งในบอร์ด ทั้งในบล็อก (ความจริงตรูหมดมุกอัพ กร๊ากกก)
ก่อนอื่น ไม่รับประกันเรื่องเนื้อหาสาระค่ะ เพราะตอนพิมพ์อยู่นี่ อีมิกำลังเมางาน TwT/ ความคิดแล่นติดๆ ดับๆ คำบรรยายเลยเอาแน่เอานอนไม่ได้ (ว่ามันจะบรรยายดีๆ รึบรรยายรั่วๆ กรั่กกก) แต่ถ้าคุณเห็นฟิคนี้ ก็แสดงว่าเราเขียนมันออกมาจนได้แหละค่ะ:-P
ไม่พูดมากแล้วดีกว่า เอาเป็นว่า ถ้าชอบกัน มิก็ดีใจนะคะ ^^
+++++++++++++++++++++++
14 กุมภาพันธ์... ประวัติของมันนั้นได้ถูกลืมเลือน และได้กลายเป็นวันพิเศษ... วันที่เป็นวันเชื่อมไมตรีของผู้คน วันที่ถูกตั้งขึ้นให้นึกถึงสิ่งสำคัญอย่าง... "ความรัก"...
แต่เด็กหนุ่มผู้หนึ่งกลับไม่คิดเช่นนั้น...
“มาสุมหัวอะไรกันแถวนี้ เดี๋ยวก็ขย้ำให้ตายซะหรอก”
“เหวอ!!”
เสียงทุ้มต่ำแฝงความหงุดหงิดที่ดังขึ้น ทำเอากลุ่มคนที่ถูกว่าพากันวิ่งหนีไปแทบจะไม่ทัน จะมีใครรู้บ้าง... ว่าการโดนซัดยามคนๆ นั้นไม่สบอารมณ์ จะต้องไปหยอดน้ำข้าวต้มนอนในโรงพยาบาลนานซักกี่เดือน
...น่ารำคาญจริงๆ...
จะวันแห่งความรักรึอะไรเขาไม่สนหรอก ที่รู้เพียงอย่างเดียวก็คือ มันเป็นวันที่บรรดานักเรียนจะเพิ่มอัตราการรวมกลุ่มได้แบบไม่ยั้ง ซึ่งนั่นก็เหนื่อยหน้าที่กรรมการรักษาระเบียบอย่างเขาต้องมาคอยไล่ทีละกลุ่ม (...รึบางทีอาจจะไล่เพราะความขัดลูกตาส่วนตัว?)
อาจเป็นเพราะมีแต่ผู้คนพลอดรักกันเต็มไปหมด หรืองานที่วันนี้มีเยอะเป็นพิเศษก็ไม่อาจทราบได้ พอรู้สึกตัวอีกที ยามเย็นก็มาเยือนเสียแล้ว
ขาเรียวสองข้างพาร่างเจ้าของเดินกลับทางเดิมเฉกเช่นทุกวัน เพียงแต่วันนี้กลับต่างออกไป เมื่อถูกดลใจให้เดินเข้าไปในสวนสาธารณะอันไร้ผู้คน
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวตัวหนึ่งในบริเวณแห่งนั้น ดูจากม้านั่งหลายตัวที่จัดวางให้พนักพิงหลังชนกันเพื่อประหยัดพื้นที่แล้ว ที่แห่งนี้คนคงจะชอบมากันเป็นแน่
สายตาไล่ไปตามทิวทัศน์รอบตัว พื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยต้นไม้สีเขียว ตัดขาดจากเมืองอันวุ่นวายภายนอก ดูแล้วสบายตา ต้นซากุระที่ถูกปลูกไว้เป็นทิวแถวแตกกิ่งไร้ใบชี้โดดเด่นขึ้นไปในอากาศ ราวกับกำลังบ่งบอกถึงชัยชนะที่มีชีวิตผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ
“...ใกล้จะฤดูใบไม้ผลิแล้วสินะครับ”
“...?!”
เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาเด็กหนุ่มชะงัก ถึงแม้จะไม่หันไปมองเจ้าของเสียงที่นั่งหลังชนกับเขาอยู่ แต่ก็รู้ว่าเป็นใคร
“มีธุระอะไร”
น้ำเสียงที่ถามกลับฟังดูดุดันหากแต่คนฟังยังคงนั่งนิ่ง นัยน์ตาสองสีมองตรงไปข้างหน้า ก่อนจะเหยียดยิ้มเหมือนอย่างทุกครา
“แค่ผ่านมาแถวนี้ ไม่ได้หมายความว่าผมมีธุระกับคุณหรอกนะครับ”
“...”
ไม่มีคำพูดเอ่ยกลับ มือขาวกระชับแท่งโลหะสีเงิน หมายจะหันกลับไปซัดเจ้าตัวดีซักป้าบ แต่ยังไม่ทันลุกจากที่นั่ง ประโยคต่อไปก็ลอยมากระทบโสต
“...สงบศึกกันสักวันดีกว่ามั้ยครับ? วันดีๆ แบบนี้ จะทำให้เสียอารมณ์ไปทำไมกันครับ”
คิ้วเหนือดวงตาสีนิลกระตุกอย่างหงุดหงิด แต่มือที่กุมทอนฟากลับลดระดับลง ก่อนจะเก็บอาวุธเข้าที่อย่างเดิม
“ถ้าผ่านมาเจอฉันแล้วมันเสียอารมณ์นัก แล้วแกจะมาทำไม”
เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอของอีกฝ่ายพาให้ความเดือดที่เก็บไว้ตั้งแต่ตอนกลางวันพุ่งขึ้นมาใหม่ นัยน์ตาดำสนิทจ้องพุ่มไม้เบื้องหน้าเขม็ง ราวกับจะสั่งให้มันลุกเป็นไฟ
“ถ้ามาหาเรื่อง... ก็ยินดีสนองนะ” เขาพูดเย็นๆ
เสียงหัวเราะหยุดลง แต่เพราะอะไรบางอย่างทำให้เด็กหนุ่มรู้ว่าคนข้างหลังยังคงอมยิ้มอยู่ โดยไม่จำเป็นต้องมองหน้า
“อย่าเข้าใจผิดสิครับ...” เสียงกรอบแกรบของถุงดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหวานๆ ที่โชยมาตามลม “...ผมก็แค่มาหาที่เงียบๆ นั่งกินช็อกโกแลตเท่านั้นเอง”
สายตาจับจ้องที่กลีบดอกตูมของต้นซากุระเบื้องหน้า มือเรียวหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะโยนเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ
“คนขี้โมโหอย่างคุณท่าทางจะความดันต่ำ... ลองกินแก้เครียดดูบ้างก็ดีนะครับ”
กล่องช็อกโกแลตบาร์ถูกส่งข้ามไหล่มาจากด้านหลัง สายตาคมดุตวัดมองของในมือที่อยู่ภายใต้ถุงมือสีดำแล้วถอนหายใจ ก่อนจะรับมาถือไว้เฉยๆ
ริมฝีปากบางยิ้มอีกครั้งอย่างหน่ายใจ ...รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่มีทางกิน แล้วจะให้ไปทำไมให้เสียดายของ...
“กินแต่ของหวานๆ เป็นเด็กไปได้”
“ผมชอบของผมนี่ครับ ไม่เกี่ยวกับอายุซะหน่อย คุณสิเป็นแบบนี้ ระวังจะแก่เกินตัวนะครับ”
...ไม่ชอบคำพูดของมันเลย ให้ตายเหอะ...
ฟังแล้วก็คันส้นเท้าอยากกระทืบให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่วันนี้ท่าทางจะเปิดได้แค่สงครามคำพูด... คิดแล้วก็ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ในสมองก็สรรหาคำพูดมาตอกกลับ
“แกนี่พูดไม่เข้าหูคนเลยนะ”
“แค่คุณคิดไปเองหรือเปล่าครับ”
“นิสัยก็ขัดหูขัดตา”
“ผมก็เป็นของผมอย่างนี้มาตั้งนานแล้วนี่ครับ”
“ที่เอาแต่ยิ้ม มีอะไรน่าขำนักฮะ”
“ที่คุณชอบหงุดหงิดนี่ ท่าทางจะความดันต่ำจริงสินะครับ”
คำก็เถียง สองคำก็เถียง ยิ่งด่าก็ยิ่งโมโห
“แก... ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย เลยว่างมานั่งเถียงกับฉันรึไง”
“…อ... ไม่เกี่ยวกับคุณ...”
คนเอ่ยประโยคแรกนิ่งไปเล็กน้อยกับคำพูดกีดกันที่สวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิดของอีกฝ่าย ความหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความสงสัยแทน บางทีเขาอาจจะพูดอะไรผิดไป ถึงปกติเจ้านี่จะตอบอ้อมโลก ไม่ตรงเรื่อง แต่ไม่เคยพูดบอกปัดอย่างนี้นี่นา...
ร่างบนม้านั่งอีกฝั่งหนึ่งนั่งนิ่ง ฝืนยิ้มออกมาอีกครั้งแม้คนข้างหลังจะมองไม่เห็น บางครั้งแค่คำพูดเรื่องเล็กๆ ก็อาจเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงจิตใจ แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องของตัวเอง และกว่าจะรู้ตัวอีกที ก็พูดตัดบทไปเองเสียแล้ว
บทสนทนาหยุดลง เด็กหนุ่มทั้งสองยังคงไม่มองหน้ากัน สายตาของแต่ละคนจับจ้องไปที่เบื้องหน้า มีเพียงเสียงหยิบช็อกโกแลตเท่านั้นที่ได้ยินอย่างชัดเจน
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ย้อมท้องฟ้าที่ไร้เมฆให้เปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน ช็อกโกแลตในกล่องตอนนี้เหลืออันเดียวเท่านั้น ดวงตาสองสีหลุบตาลง คงเกือบได้เวลาที่ต้องกลับแล้ว
ไม่เข้าใจว่าคนด้านหลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่ใช่กงการอะไรที่ต้องมานั่งเฉยๆ ระหว่างที่เขานั่งเล่นนั่งกินเลย ทั้งๆ ที่หงุดหงิดเขา ทั้งๆ ที่รำคาญเขาแท้ๆ จะทิ้งเขาแล้วเดินกลับบ้านไปเลยก็ไม่เห็นแปลก...
“เย็นแล้วนะครับ... เถลไถลแบบนี้ ไม่กลับบ้านรึไงกันครับ”
หลังลองถามหยั่งเชิงดู เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ ราวกับคนฟังกำลังไตร่ตรองในคำตอบ หรือสะดุดในคำพูด ไม่อาจทราบได้
“...ถ้าฉันยังไม่อยากกลับ...แล้วจะทำไม?”
คำพูดปกติ แต่เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกลับนิ่งไปกับคำตอบ คิดไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกเหมือนน้ำเสียงคนข้างหลังนั้นเปลี่ยนไป
“...คุณนี่ ชอบอยู่คนเดียวเรื่อยเลยนะครับ”
คำพูดลอยๆ แต่กลับมีผลให้คนฟังชักสีหน้าอย่างไม่พอใจอีกครั้ง
...ไม่ใช่ว่าชอบอยู่คนเดียว ก็แค่ไม่ชอบอยู่กลางหมู่คนก็แค่นั้น...
“…พูดมากเดี๋ยวจับละเลงเลือดซะหรอก”
“ฮ่ะๆๆ เอาจริงเหรอครับ” พูดพลางลุกขึ้นยืน มือหยิบช็อกโกแลตชิ้นสุดท้ายเข้าปาก “แต่ผมคงต้องไปแล้วละครับ ธุระของผมหมดแล้ว... ไว้ทำคราวหน้าก็แล้วกันครับ”
เท้าเริ่มก้าวออกเดินพาร่างเจ้าของลับหายไปจากบริเวณ ไม่สนใจจะหันกลับมาหาอีกฝ่าย แม้จะพูดคุยโดยไม่มองหน้ากันมาตลอดบทสนทนา
“...”
...เจ้าบ้าเอ๊ย อย่างแกอยู่ดีๆ จะแค่เดินผ่านมาแถวนี้ได้ไง ทำเป็นพูดกลบเกลื่อน...
นัยน์ตาสีรัตติกาลเลื่อนจากใบไม้อันมีอยู่น้อยนิดบนกิ่งซากุระไปจับจ้องที่กล่องช็อกโกแลตในมือ ก่อนจะแกะออกมาลองกัดที่มุม
“...ไม่อร่อย”
คำบ่นพึมพำดังเล็ดรอดตรงข้ามกับการกระทำ ปากกัดอีกคำ ท่าทีเฉยชาหากแต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้ม
“แต่... ก็ไม่เลวนักหรอก...”
+++The End+++
ชักจะเริ่มสงสัยว่า นี่มัน 1869 รึ 6918 =[]=!! แต่เอาเถอะ... (มีความรู้สึกว่ามุคุชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ไม่ชอบให้ชาวบ้านมายุ่งเรื่องตัวเอง อืม...)
.
ใครอ่านแล้วคิดไม่ออก ให้นึกภาพสองคนนี้หันหลังชนกันไว้.... ส่วนเรื่องเลือด อย่าเพิ่งโวย กรั่กกกก วาเลนไทน์ทั้งทีปล่อยเรียบๆ เถอะค่ะ (ความจริงคือถ้ายังมีอีก จะแต่งจบไม่ทันวันสิพี่น้องงงง เครี้ยกกกก)
.
เอเวอรี่บอดี้อัพฟิควันวาเลนไทน์ แอบมีความรู้สึกว่า มันอาจจะมีครบทุกคู่ กรั่กๆๆ
.
สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ ^^
============================
เสี่ยงเซียมซีตรุษจีนมาแล้ว ได้เบอร์ 37...
.
.
อะไรเนี่ยยยยยยยยยย
.
/me โวยวายแล้วกลิ้งกลับไปทำงาน~~
ยินดีต้อนรับการกลับมานะครับ~
HPV.คร้าบผม~!!มายซินญอริต้า*
#1 By x「Quizie」x on 2008-02-14 22:12